Iceri Buyurayim

Bir zamanlar....
Binerdim belediye otobuslerine, son duraklarina kadar giderdim. Sonra tipis tipis
geriye. Baska gun baska otobus, baska insanlar baska yerler, ayni ben, ve ayni kendim. Yalnizligin zorunluluk olmamasi durumunda super bi eglence. Bingo !
Yalnizligin zorunluluk olmamasi durumu....Universite bitti, otobuslerinde tek basima oradan oraya salinip durmaktan keyif almadigim bir sehre tasindim. Istemeyerek. Cok sevdigim arkadaslarim cok uzakta kaldilar, ya da kalmayip onlar da sevmedikleri uzak baska sehirlere tasindilar. O zaman bu zamandir birliktelikler hep kisa soluklu. Belediye otobusleri suresince gordugum insanlar gibi gorunup kaybolan insanlardan bi "cevre" edindim. Ya da onlar beni edindi bilemiyorum. Gelen geldi, giden gitti, su oldu bu oldu, ve ben cok uzun zamandir ilk kez, anlasilmiyor olmaktan, ve kendimi yalniz hissetmekten keyif aldim bu sabah. Neden bilmiyorum. Belki de "somewhere over the rainbow" diye bi sarki tutturan biri daha var dunyada, en azindan bir tane, bunu bildigim icin. Kendime "yalnizligima hos geldin" demek istiyorum. SIkIcI mi sIkIcI, kucuk mu kucuk, siradan mi siradan bi dunyanin icinde, bir adet ben. Biz onunla eglenmeyi cok guzel becerebiliyorduk bir zamanlar. Galiba yine becerebiliriz. Cilgin, fantastik, vs vs bilimimum ne tur aktivite varsa onlar olmadan. Sadece burada boylece durarak, Okan Bayulgenin tabiriyle bi kurabiye gibi. Sonsuz ozgurluk. Bir film izledim dun, bir laf gecti hosuma giden, ama katilmadigim. Adam, kendisini terkedip giden karisina diyordu ki, "you can't have both roots and wings ". Bunun gibi bir sey. Koklerim kendi icimde, kanatlarim da, var mi????